Log in

GÜN

                                         

                                                

   Gün değer günü. Değerlendirilen gün. Değerli gün. Her gün. Hep gün. Özel gün. Ardı arkası kesilmeyen, girdin mi bir daha çıkısı olmayan zamandır gün. Bazen çabucak geçen, bazen bitmek bilmeyen, hep aynı amaç, hep aynı zaman ama ayrı alandır gün.365 gün, 24 saat,1440 dakika gibi ölçülendirilen lakin bir günü diğerini tutmayan yatay ve dikey bölümlenen, her birey için aynı zamanın farklı olduğu demdir gün.

     Günlerden bir gün diye geçmişi,  gelecekte bir gün diye geleceği, anlattığın hayat basamaklarından biridir gün. Bıraktığın an, seni terk-i diyar ettiğinde tekrar geri alamayacağın sermayedir gün. Mızraktan fırlayan okun bir sonraki sonun başlangıcına saplanmasıdır gün. Umursuzca akıp giden aynı buz kalıbın, aynı zaman diliminde eriyip farklı mekânları ıslatmasıdır gün.

  Aktif mi pasif mi senin belirleyeceğin, senin değerlendireceğin, sürekli ilerleyendir gün. Anne karnında başlayıp ölümle biten maddenin manaya dönüşümündeki son demdir gün. Bedenin zaman sarkacıyla birlikte bir sağa bir sola sallanırken, güneşle etrafında tur atarken, düşünce mefkûrende çok uzaklara yelken açabilmendir gün. Bazen geçmek bilmeyen, bazen de nasıl geçtiği hissedilmeyen, takvimin birer birer çizik yediği, ömür törpüsü vakit olgusudur gün. Pazartesi iş stresi, Salı alışveriş telası, Çarşamba hafta ortası, Perşembe gün haftası, Cuma cemaat toplantısı, cumartesi hafta sonu, Pazar tatil molası derken her dilde farklı, her millet de anlamlı, fakat canlılarca aynı andır gün.

   Dedemin kün diye isimlendirdiği, güneşin dağları ve ovaları deldiği, ayın şekilleriyle kendini gösterdiği, karanlığın aydınlığa, aydınlanmanın karamsarlığa dönüşümüdür gün. Kocaman bir hayatın, lime lime bölünüp parçalandığı ve böylece öğütülmesi ve tüketilmesi daha da kolaylaştırılan neticede hazmı ve sonucu rahatlamaya yöneliktir gün.

  Sayılı günlerin biteceğini bilerek ama bitmesini istemeden daha çok var gün diye avutulduğumuz lakin göz açıp kapayıncaya kadar tükenendir gün. Uyandığımızda yanımızda ve içimizde hissettiğimiz, çabamız dışında elimizde bulduğumuz, bizi yaratıcıya götüren, mutlak güç ve kudret sahibi İlahı hatırlatan zaman ve mekânın sahibi rabbin nimetidir gün.

   Gün ki benden öte, ben ki günden öte. Gün bana yorgun. Geçer günle ömür, gelecek günde söndürülür. Kısa gün mutluluğun, uzun gün mutsuzluğun. Günler insana gebe, insan günlere sessizce. Günler gelgit, ay ışığı sakıt.

  Geçen günler ancak anlamlandırılır, doğum günü, düğün günü, anneler günü, sevgililer günü ile. Oysa hepsi aynı, hepsi ayrı, biten, tükenen kadri kıymet bilinmesi gerekendir gün.

  Ömrümden bir gün daha geldi geçti, dereden akan su, ovada esen yel gibi…

Yorum eklemek için giriş yapın